Happy Eating

Ik merk dat ik soms een foto voor een herinnering aan zie, per ongeluk. Als je een bepaalde selectie foto’s (zoals bijvoorbeeld die in je foto-album) al vanaf jonge leeftijd intensief bekijkt, voegen de foto’s zich bij de grote brij van momenten uit je jeugd. Nu ik ze zo vaak heb gezien, merk ik dat ik ze herken, wanneer ik ze opnieuw bekijk. Bepaalde dingen uit mijn zeer vroege jeugd denk ik me te kunnen herinneren tot in detail, maar soms blijkt dat specifieke detail zeer goed weergegeven op een foto. De foto’s en herinneringen vlechten zich een weg door mijn geheugen.

Heeft iedereen authentieke foto’s in zijn album, of maken ze ook deel uit van het collectieve geheugen van onze cultuur? Bepaalde gebeurtenissen lijken inderdaad voorbestemd om op de foto gezet te worden. Dit is deel 1 van de serie ‘happy eating’ die ik verzamelde; het moment waarop je als kind in een kinderstoel gevoerd wordt of het juist voor het eerst zelf mag proberen. In ieder geval was er een 'omstander' die zo snel mogelijk de camera uit de kast trok om het grappige moment vast te leggen: het eten zat overal.

CopyrightFloorWinter_happyeating01.jpg
CopyrightFloorWinter_happyeating02.jpg
CopyrightFloorWinter_happyeating03.jpg
CopyrightFloorWinter_happyeating04.jpg
CopyrightFloorWinter_happyeating05.jpg
CopyrightFloorWinter_happyeating06.jpg
CopyrightFloorWinter_happyeating07.jpg

Happy Birthday!

Fotoalbums. We kennen ze allemaal nog. Dikke logge boeken, vaak met een mooie band, soms zelfs met een gouden randje. Dik papier met de foto’s erop, vastgeplakt met hoekjes (zodat je ze nog kon wisselen!), dubbelzijdig fototape, en later met fotolijm. Zelf plakte ik ze ook ooit een heel weekend lang in, omdat we waren blijven steken bij mijn 4e jaar. Plechtig schreef ik de data erbij, op het door mij getrokken potloodlijntje (die ik natuurlijk later weer netjes uitgumde). Wat een gedoe. Ik geloof dat ik ben blijven steken op mijn 6e jaar, de rest zit allemaal in mapjes en dozen. Wel hebben we van elke zomervakantie een album, en op een gegeven moment was daar het digitale tijdperk. Eerst bewaarden we de foto’s alleen nog op de computer, toen bedachten we dat we ze ook leuk konden laten afdrukken, of zelfs een hema fotoalbum laten maken.

Mijn oog viel zo’n jaar geleden op de ‘taartfoto’s’. Ieder jaar weer zette mijn moeder me achter mijn verjaardagstaart en maakte een prachtig portret; ik stralend (want jarig) en de kaarsjes op de taart verlichten mijn gezicht met hun warme gloed, ieder jaar meer. Mijn aandacht ging naar mijn gezicht, ik ontdekte namelijk dat naast het lachende portret, er ook altijd een was waarop ik de kaarsjes uitblies. Vol overgave, op naar het nieuwe jaar. De rook van de zojuist gedoofde kaarsjes vloog me op sommige foto’s in het gezicht. Die foto’s werden niet altijd ingeplakt, omdat ze minder ‘mooi’ zijn om naar te kijken in het album.

Heeft niet iedereen zulke foto’s? Ik vroeg het aan vrienden, kennissen, klasgenoten, familie… Ze stuurden me hun taart-uitblaas-foto’s. Dus toch! Nog steeds vind ik het zeer bijzondere foto’s om naar te kijken. Ik begon met het sparen van nog meer soorten foto’s die ‘iedereen’ in zijn of haar album heeft, daarover later meer hier!

happybirthday_copyrightfloorwinter_01
happybirthday_copyrightfloorwinter_02
happybirthday_copyrightfloorwinter_09
happybirthday_copyrightfloorwinter_03
happybirthday_copyrightfloorwinter_04
happybirthday_copyrightfloorwinter_05
happybirthday_copyrightfloorwinter_08
happybirthday_copyrightfloorwinter_06
happybirthday_copyrightfloorwinter_07